De zomer komt eraan en wat voor veel ouders en kinderen iets is om naar uit te kijken, stemt mij nogal piekerig…

Ik denk er reeds maanden op voorhand aan, hoe, wat, wanneer, misschien stellen jullie jezelf nu de vraag “wat”?

Ik ben een alleenstaande moeder met een toffe zoon van 5, David!

David is tof, lief, mijn zoon…, maar soms kan ik het allemaal niet aan, de voortdurende aandacht die hij vraagt, het altijd paraat zijn, moeder zijn.

Als hij naar school gaat valt dat allemaal min of meer mee…de zomer…2 maanden thuis met David, we hebben een tof appartementje in Brussel maar ’t is klein, geen tuin…

Wat doe je dan? Ik ….PANIEK!

Ik wil beter – mooier voor mijn zoon, ik wil … ik wil zoveel en ’t is in feite in weinig woorden samen te vatten; ik had gewoon een “gezin” gewild voor ons.

Gelukkig is er de Kinderdienst.

David kon 1 week bij een opvanggezin terecht.  Ik ken hen want ze vingen David  reeds op tijdens een hospitalisatie.

Ze hebben 4 dochtertjes, ze zijn “cool”, rustig, en in hun huis ademt gewoon de liefde.  Ik ben altijd nogal “ongerust” over de “vader”, ik wil, ja weer dat “ik wil”, zo graag voor mijn zoontje dat hij ziet wat een papa is, wat een papa doet, meer nog, dat hij een rolmodel heeft via die “papa”. Dus David 1 week bij het opvanggezin. Ik kon de batterijen weer oplaten wetende dat mijn zoontje goed was, ’t is te zeggen, eten, drinken, verzorging enz…

Ik dank de Kinderdienst, maar sinds David bij het opvanggezin ging, denk ik nu ook vaker aan de families die kinderen opvangen.

                                                                                  Sigrid,  een moeder

Of nog...

Mama voelt zich al een tijdje moe.  Maar elke dag opnieuw staat ze op en zorgt ze voor het eten, de was en nog zoveel meer.  Ze doet dit voor haar twee kleine bengels. Op een dag krijgt ze een brief waarin staat dat ze geschrapt wordt van de werkloosheidsuitkering omdat ze niet is opgedaagd voor een afspraak. Mama stort in elkaar en voelt de energie uit zich weg vloeien. De kleinste stoot zijn glas melk om en begint te huilen.  Mama richt haar hand op naar het kind maar net op tijd realiseert ze zich dat slaan geen oplossing is. Even ontlast worden uit haar rol van moeder zou haar wel kunnen helpen om alles weer helder te krijgen. Maar op wie kan ze hiervoor beroep doen en liefst zo snel mogelijk, vandaag dus nog ?

Een andere situatie...

“Als hij mij nog één keer aanraakt, ben ik weg en neem ik de kinderen mee” had ze zichzelf voorgenomen. Papa komt s’avonds thuis en heeft een rotdag achter de rug. De kinderen moeten stil zijn, mama kan niets goed doen in zijn ogen, de spanning stijgt. Ook nadat de kinderen zijn gaan slapen, maakt het koppel verder ruzie. De ruzie eindigt met een slag in het gezicht van mama. De volgende morgen gaat papa weer uit werken. Vanaf het moment dat hij de deur uit is, gaat mama hulp zoeken. Ze kan terecht in een vluchthuis, maar voor de kinderen is er geen plaats. Toch moet er vandaag nog een onderkomen gezocht worden voor hen. Mama wil dat de kinderen terechtkomen bij mensen die hun veiligheid en geborgenheid kunnen bieden.

Over vakantieperiodes.....

“Joepie! Vakantie!” roepen de kinderen. Maar mama en papa denken daar anders over. Het gezin met 5 kinderen woont namelijk in een klein dakappartement. Dat worden weer twee maanden waar iedereen op elkaar gekneld zit, met alle spanningen van dien. Papa die kwaad wordt op mama omdat de kinderen veel kabaal maken en mama die boos wordt op de kinderen omdat ze papa geen rust gunnen. Kampen voor de kinderen zijn duur en op vakantie gaan met heel het gezin zit er helemaal niet in. Ze kunnen alleen maar hopen dat het niet te veel regent zodat de kinderen op het pleintje kunnen gaan spelen. Maar het Belgische weer voorspelt niet veel goeds…

Een mogelijke vraag tot peterschap....

Een moeder van 3 kinderen staat alleen in voor de zorg van haar kinderen. De kinderen eisen heel veel aandacht van mama en ze doet haar uiterste best om haar kinderen te geven wat ze nodig hebben. Maar voelt dat zij zelf ook zorg en tijd voor zichzelf nodig heeft. Er is geen familie waar ze beroep kan op doen en niemand uit haar kennissenkring kan de kinderen op regelmatige basis opvangen. Wat snakt ze naar een moment zonder de kinderen!